Seldsjukkriket i Anatolia, eller Det seldsjukkiske sultanatet i Rum, eksisterte på det anatoliske høglandet, det vil seie over store delar av det som i dag er Tyrkia, i perioden 1071-ca. 1300. Kultursyntesen og språkutviklinga som oppstod mellom folka og tradisjonane som møttest her, la grunnlaget for Tyrkia slik vi kjenner det i dag, og ein del av tradisjonane som etablerte seg den gongen, er felles for Tyrkia og Iran. 

Statsdanninga kom til etter slaget ved Manzikert i 1071, og var eit av fleire seldsjukkrike som oppstod etter splittinga av Det store seldsjukkriket som ekspanderte frå Khoresm og Khorasan etter at dette riket først vart organisert under Toghril beg i 1037 . Rundt 1100 strekte Det store seldsjukkriket seg frå Kina til Bysants, og hovudstaden låg i Iran. Sultantittelen var først gjeven av abbasidekalifen etter erobringa av Bagdad i 1055, og innebar at seldsjukkherskarane beskytta kalifatet.

Seldsjukkriket i Anatolia var det av seldsjukkrika som levde lengst. Ut frå hovudstaden Konya i vestre Anatolia styrte seldsjukkdynastiet fram til 1277, då byen vart erobra av det framveksande fyrstedømmet Karaman.

Den anatoliske greina av seldsjukkdynastiet gjekk ut frå hærføraren Kutalmış, fetter av Toghril beg, som begge vart sagt å vere barnebarn av den myteomspunne Seldsjuk. I siste halvdelen av 1200-talet vart riket svekt av mongolane, regionale fyrstedømme i Anatolia og indre maktstrider, til det gjekk i oppløysing rundt 1300. 

Utover 1400-talet hamna etter kvart Karaman og andre tidlegare seldsjukkområde inn under Det osmanske riket

Foreslå endringer i tekst

Foreslå bilder til artikkelen

Kommentarer

Har du spørsmål om artikkelen? Skriv her, så får du svar fra fagansvarlig eller redaktør.

Du må være logget inn for å kommentere.